เส้นผมสีน้ำตาลของชายหนุ่มที่นั่งรับลมอยู่ริมระเบียงต้องแสงแดดยามเย็นเป็นประกาย นิ้วมือเรียวยาวของชายหนุ่มที่กำลังพิมพ์ข้อความบนโน๊ตบุ๊คอยู่นั้นหยุดชะงักลง ชายหนุ่มเงยหน้ามองแสงแดดยามเย็นที่ส่องมาต้องใบหน้าเนียนสวยของเขา ชายหนุ่มจึงปิดโน๊ตบุ๊คลง แล้วเดินเลี่ยงเข้ามาในห้องนอนของเขา
ภาพความทรงจำเก่าๆ ของเขาถูกรื้อฟื้นเมื่อเห็นห้องนอนของเขาที่เป็นสไตล์เรียวกัง ห้องนี้ที่เขาเคยได้เฮฮากับโฮโรโฮโร ได้ห้ามเร็นไม่ให้ทะเลาะกับโฮโรโฮโร นั่งคุยกับมันตะ ฟังริวเล่าเรื่องราวแปลกๆ มากมาย ยิ่งทำให้เขาอยากหวนคืนสู่อดีตที่ผ่านมา แต่นี่มันเจ็ดปีแล้วสินะหลังจากวันนั้น...
พวกนายจะเป็นยังไงกันบ้างน้า......
"โย ทำอะไรอยู่น่ะ" เสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยนกว่าเสียงใดๆ ดังขึ้น เจ้าของเสียงเดินเข้ามาในชุดยูกะตะสีขาวล้วน ผมยาวสลวยเปียกน้ำจนชุ่ม
" ฮาโอ..." ผู้ถูกเรียกอุทานเบา ฮาโอยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"ไปทานข้าวได้แล้ว ฉันทำให้เรียบร้อยแล้วละ" ฮาโอกล่าว
"อืม เดี๋ยวฉันตามลงไป" โยกล่าวเบาๆ
"เร็วๆ นะ ฉันจะตั้งโต๊ะรอ" ฮาโอกล่าวก่อนจะเดินจากไป
โยหวนมองบรรยากาศภายในห้องนั้นอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นไปอย่างเงียบเชียบ เมื่อไปถึงห้องครัวก็พบว่าฮาโอจัดการตั้งโต๊ะอาหารอย่างเรียบร้อย โยนั่งลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะอย่างช้าๆ
"ฮาโอ วันนี้มีอะไรกินมั่งเนี่ย" โยถามพลางเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ ซึ่งโยมองอย่างไม่ค่อยไว้ใจเพราะเข็ดที่อาหารที่ฮาโอทำนั้น ทำให้โยท้องเสีย
"เอ่อ..ก็...มีข้าวแกงกะหรี่ ข้าวห่อไข่ ปลาแซลมอนอบเนย ซาสิมิ" ฮาโออธิบายอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"งั้นเหรอ" โยถามพลางมองกับข้าวอย่างไม่ไว้ใจเช่นเดิม
"ถ้าไม่ไว้ใจก็ไม่ต้องกินก็ได้" ฮาโอกล่าวพลางหันหน้าหนี
"ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่กำลังคิดว่าจะสอนนายทำกับข้าวน่ะสิ" โยกล่าว
"ทำไมละ หรือว่านายไม่ชอบฝีมือกับข้าวของฉันเลยจะสอนให้อร่อยขึ้นใช่มั้ย" ฮาโอพูดอย่างน้อยใจ
"มันช่วยไม่ได้นี่นา" โยกล่าวเพราะที่ฮาโอพูดมามันจริงสำหรับเขา
"นายน่ะ ใจร้ายที่สุดเลย โย" ฮาโอกล่าวด้วยน้ำเสียงง้องอน
"ไม่ต้องเสียใจไปหรอกน่า นายทำบ่อยๆ เดี่ยวก็เก่งขึ้นเองแหละ" โยกล่าวพลางยิ้มเฉื่อยๆ ให้ฮาโอ ฮาโออมยิ้มเล็กๆ ก่อนจะทานข้าวเย็นพร้อมกับโย
ติ๊ง...หน่อง....เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น (เสียงกริ่งหรือสาวมิสทีนเนี่ย)
"เดี๋ยวฉันไปดูเองนะ ฮาโอ" โยกล่าว ทิ้งให้ฮาโอล้างจานต่อ
"สวัสดีครับ นายท่าน" เสียงริวดังขึ้นเมื่อโยเปิดประตู
"อ้าวริว" โยกล่าวอย่างดีใจ
"กระผมแวะมาเยี่ยมนายท่านน่ะขอรับ โฮโรโฮโรก็มาด้วย" ริวกล่าวพลางชี้ไปทางโฮโรโฮโรที่ยืนอยู่ข้างๆ
"นายเป็นหนุ่มเซอร์ไปซะแล้วเหรอ โกโรโกโส" โยแหย่
"เชอะ ทีนายยังเป็นนักเขียนชื่อดังได้เลยนี่นา" โฮโรโฮโรย้อน
"ฉันเป็นนักเขียนมาไม่นานไม่ได้ดังอะไรสักหน่อย" โยถ่อมตัว
"แน่ใจเหรอครับนายท่าน" ริวถาม
"แน่ใจสิ" โยตอบ
"แล้วนายท่านเห็นข้างหลังนั่นมั้ยครับ" ริวกล่าวพลางชี้ไปที่มอเตอร์ไซค์ของริวซึ่งเบาะข้างรถเต็มไปด้วยหนังสือที่โยเขียนล้วนๆ
"คนงานและญาติที่ฮอกไกโดฝากฉันมาขอลายเซ็นนายละ แบบนี้ไม่ดังแล้วจะให้เรียกว่าอะไรละ" โฮโรโฮโรแซว
"เอาเถอะ เข้ามาก่อนสิ" โยกล่าว พลางเชิญโฮโรโฮโรและริวไปนั่งพักผ่อนที่ห้องนั่งเล่น
"ไม่ได้มาที่นี่ตั้งเจ็ดปี คิดถึงจังเลย" ริวกล่าว
"นั่นสิ ฉันชอบที่นี่มากๆ เลยน้า" โฮโรโฮโรกล่าว
"ว่าแต่ว่านายอยู่คนเดียวไม่เหงาเหรอ" โฮโรโฮโรถามโยที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่เผอิญฮาโอเข้ามาเสิร์ฟน้ำชาให้ริวและโฮโรโฮโรด้วยมาดแม่บ้านพอดี
"ฮะ....ฮาโอ" ริวอุทาน
"ทะ...ทำไมฮาโอถึงเรียบร้อยเหมือนแม่บ้านยังงั้นละโย" โฮโรโฮโรถาม
"คงเพราะฮาโอทำงานบ้านบ่อยๆ ทุกวันละมั้ง" โยตอบเฉื่อยๆ
"ตอนแรกฉันคิดว่านายกับฮาโอจะ......." โฮโรโฮโรพูดพลางทำหน้าสยอง
"พูดบ้าๆ น่า" โยแย้ง โยที่ฮาโอแอบเขินหน้าแดงอยู่เล็กน้อย
"อะไรกันขอรับ ท่านโฮโรโฮโรคิดมากไปหรือเปล่า" อามิดามารุปรากฏตัวข้างๆ โยอย่างรวดเร็ว
"แหม....ฉันล้อเล่นน่า อามิดามารุ คิดมากไปได้" โฮโรโฮโตอบ
"วันนี้ขอกระผมอาบน้ำพร้อมนายท่านนะครับ ผมจะถูหลังให้นายท่านเอง" ริวกล่าว
"เอางั้นก็ได้" โยตอบ ก่อนที่ทั้งสามจะไปบ่อน้ำร้อนด้วยกันสามคน
"คืนนี้ ดาวสวยจังเลยนะ" โยกล่าวขณะที่สายฟ้าจับจ้องท้องฟ้ายามราตรีที่เต็มไปด้วยดวงดาว
"นั่นสิ ส่องสว่างเหมือนแสดงความยินดีอะไรสักอย่างเลยละ" ริวกล่าว
โยและโฮโรโฮโรยิ้มเล็กๆ ก่อนที่สายตาจะจับจ้องมายังกลุ่มมากมายบนท้องฟ้า...
*-*-*-*-*-*-* ปล. ดีใจจังเลยได้อัพเวบต่อสักที หายไปเป็นเดือน เลยเอาฟิคโย-ฮาโอมาฝากกัน รออ่านต่อตอนหน้าแล้วกันนะ
edit @ 2006/04/18 09:38:36
edit @ 2006/04/18 09:44:26
